Lubelskie to jeden
z najczystczych obszarów Polski.

Województwo lubelskie

Nazwą Lubelszczyzna określamy obecne województwo lubelskie – trzecie co do wielkości w kraju – jeden z najczystszych ekologicznie obszarów Polski. Ze względu na specyficzne położenie na styku granic wielu ważnych obszarów i krain roślinnych, geologicznych i kulturowych region ten charakteryzuje duże zróżnicowanie i bogactwo przyrodnicze.

Ze wschodu na zachód województwo lubelskie przecina granica Pasa Wielkich Dolin oraz Pasa Wyżyn i Starych Gór Europy. Na północnym-wschodzie regionu znajdują się nizinne tereny lubelskiej części Polesia. Część środkową i południowo-zachodnią stanowi pofałdowana, pocięta wąwozami lessowymi i dolinami rzecznymi Wyżyna Lubelska. Południowa część regionu swym charakterem przypomina niskie pogórze, obejmuje bowiem pasmo wzniesień Roztocza. Dzięki tej różnorodności biologicznej i krajobrazowej na terenie Lubelszczyzny znajduje się wiele obszarów cennych przyrodniczo, a nawet unikatowych w skali Polski i Europy.

Typowa dla regionu jest mozaika siedlisk przyrodniczych. W obrębie województwa lubelskiego znajdują się rozległe kompleksy leśne, stanowiące ostoję dużych drapieżników i gatunków strefowych. Wyjątkowe, niespotykane w innych częściach Polski gatunki roślin i zwierząt pochodzenia stepowego występują na obecnych w regionie murawach kserotermicznych lub półnaturalnych siedliskach nawiązujących do stepów czarnomorskich.

Najbardziej rozpoznawalne jest Pojezierze Łęczyńsko-Włodawskie z unikatowymi w skali kraju i Europy torfowiskami, jeziorami, a także duże polskie rzeki – Wisła, Bug i Wieprz, które w naturalny sposób kształtują swoje doliny. Obecne są tu tereny podmokłe, które pełnią funkcję istotnych refugiów i siedlisk dla wielu rzadkich gatunków roślin bagiennych i zwierząt wodno-błotnych.

Charakterystycznym gatunkiem związanym z siedliskami typowymi dla Lubelszczyzny jest żuraw (Grus grus), który zasiedla rozległe bagna, torfowiska, brzegi jezior i starorzecza. Największa część lubelskiej populacji tego gatunku występuje na terenie Poleskiego Parku Narodowego, a jedne z ważniejszych siedlisk znajdują się na torfowiskach „Bagno Bubnów” i „Bagno Staw”, wokół których żurawie zlatują się na żerowiska i noclegowiska.